Otwarcie grobu Carlo Acutisa w 2019 roku wywołało wiele pytań o stan jego ciała i znaczenie przeniesienia szczątków z cmentarza. Wyjaśniam, dlaczego doszło do ekshumacji, co faktycznie stwierdzono podczas oględzin, jakie zabiegi konserwacyjne wykonano oraz gdzie dziś znajdują się doczesne szczątki świętego.
Najważniejsze fakty o ekshumacji Carlo Acutisa
- Ekshumacja odbyła się 23 stycznia 2019 roku na cmentarzu w Asyżu.
- Szczątki znajdowały się w normalnym stanie przemian pośmiertnych, a nie w stanie naturalnej nienaruszalności.
- Zastosowano techniki konserwacji i rekonstrukcji, między innymi silikonową maskę twarzy.
- 6 kwietnia 2019 roku szczątki przeniesiono do Sanktuarium Matki Bożej Większej w Asyżu.
- Carlo Acutis został kanonizowany 7 września 2025 roku.
Dlaczego doszło do ekshumacji na cmentarzu w Asyżu
Ekshumacja nie była przypadkowym otwarciem grobu ani próbą sensacyjnego sprawdzenia ciała. Wynikała z trwającego procesu beatyfikacyjnego i planowanej translacji szczątków, czyli ich kanonicznego przeniesienia do kościoła przeznaczonego do publicznej modlitwy.
23 stycznia 2019 roku doczesne szczątki Carla zostały wydobyte zgodnie z przepisami prawa kanonicznego i lokalnego prawa cywilnego. Kościół uzyskał również zgodę rodziny. Celem było przygotowanie ich do przeniesienia do Sanktuarium della Spogliazione, znanego po polsku jako Sanktuarium Matki Bożej Większej lub Sanktuarium Obnażenia.
W praktyce chodziło o stworzenie godnego, stałego miejsca modlitwy dla wiernych. Z mojego punktu widzenia to ważne rozróżnienie, ponieważ wiele publikacji przedstawia tę czynność wyłącznie jako wydarzenie związane ze stanem ciała, choć jej główny sens był liturgiczny i duszpasterski.
Co dokładnie stwierdzono po otwarciu grobu
Najważniejsza informacja brzmi jasno: ciało Carlo Acutisa nie zostało znalezione w stanie całkowitej naturalnej nienaruszalności. Arcybiskup Domenico Sorrentino wyjaśniał, że znajdowało się ono w normalnym stanie przemian pośmiertnych, typowym dla ciała po śmierci.
Jednocześnie zachowane były połączenia anatomiczne. Oznacza to, że poszczególne części ciała pozostawały ze sobą połączone, mimo naturalnych zmian zachodzących po śmierci. To właśnie określenie „integralne” bywało później mylnie tłumaczone jako „nienaruszone” albo „nietknięte przez rozkład”.
Po ekshumacji przeprowadzono zabiegi konserwacyjne i integracyjne, stosowane przy przygotowywaniu szczątków osób wyniesionych na ołtarze. Twarz i dłonie zostały opracowane tak, aby postać mogła być godnie prezentowana wiernym. W przypadku twarzy wykorzystano silikonową maskę, co wyjaśnia realistyczny wygląd widoczny na zdjęciach.
Z ciała pobrano również serce, które przeznaczono jako relikwię. Nie oznacza to, że dokonano czegoś wyjątkowego wyłącznie w przypadku Carla. W procesach związanych z relikwiami stosuje się określone procedury, a ich celem jest zabezpieczenie i autentyfikacja szczątków, nie budowanie sensacji.
Dlaczego wygląd w szklanym sarkofagu może mylić
Osoba patrząca na zdjęcia z Asyżu może odnieść wrażenie, że ciało zachowało się w całości i bez żadnej ingerencji. Taki odbiór jest zrozumiały, ale zewnętrzny wygląd postaci nie pokazuje stanu, w jakim szczątki znaleziono podczas ekshumacji.
Widoczna postać została przygotowana do godnego wystawienia. Obejmuje to zarówno konserwację, jak i uzupełnienie wyglądu za pomocą elementów rekonstrukcyjnych. Ubranie dodatkowo zasłania część zmian, które dla pielgrzyma pozostają niewidoczne.
Według informacji przekazywanych przez Vatican News, ciało było w normalnym stanie pośmiertnych przemian, a jego prezentacja wymagała zastosowania odpowiednich technik. Dlatego określenia takie jak „ciało nietknięte” czy „całkowicie nierozłożone” są nieprecyzyjne i wprowadzają w błąd.
W mojej ocenie właśnie ten punkt warto tłumaczyć najspokojniej. Wiara katolicka nie opiera się na atrakcyjności wizualnej grobu, a kanonizacja nie jest nagrodą za wygląd zachowanych szczątków. O świętości decydują życie, cnoty, kult i uznane cuda, a nie samo zachowanie ciała.
Gdzie znajdują się szczątki Carlo Acutisa
Po przygotowaniu szczątki przeniesiono w dniach 5 i 6 kwietnia 2019 roku do kościoła Santa Maria Maggiore w Asyżu. Od 6 kwietnia spoczywają w Sanktuarium della Spogliazione, w specjalnie przygotowanym grobie z przeszkloną częścią.
To oznacza, że nie należy dziś szukać grobu Carla na miejskim cmentarzu w Asyżu. Cmentarz był miejscem pierwotnego pochówku i ekshumacji, natomiast obecne miejsce modlitwy znajduje się w sanktuarium. Dla pielgrzyma ta różnica ma praktyczne znaczenie, ponieważ oba miejsca pełnią zupełnie inne funkcje.
Przeniesienie do kościoła ułatwiło wiernym modlitwę przy grobie oraz pozwoliło stworzyć stałe miejsce związane z kultem młodego Włocha. Po kanonizacji, która odbyła się 7 września 2025 roku, Carlo Acutis jest czczony jako święty Kościoła katolickiego, a jego grób pozostaje jednym z ważnych celów pielgrzymkowych w Asyżu.
Ekshumacja a kult relikwii i znaczenie kanonizacji
Ekshumacja była jednym z etapów przygotowania szczątków do translacji, ale sama w sobie nie przesądzała o świętości Carla. Nie była też dowodem cudu. W procesie kanonizacyjnym analizuje się przede wszystkim życie kandydata, jego cnoty, świadectwa oraz domniemane cuda przypisywane jego wstawiennictwu.
Carlo Acutis zmarł 12 października 2006 roku w wieku 15 lat, po ciężkiej chorobie. Został beatyfikowany w 2020 roku, a następnie kanonizowany w 2025 roku. Informacje o stanie jego szczątków powinny być więc odczytywane w szerszym porządku wiary, a nie jako samodzielny argument za jego kultem.
Trzeba też zachować ostrożność wobec ofert sprzedaży rzekomych relikwii. Relikwii nie powinno się kupować ani sprzedawać, a ich autentyczność może potwierdzić wyłącznie właściwa władza kościelna. Internetowe aukcje, fotografie certyfikatów i prywatne zapewnienia sprzedawców nie są wystarczającym dowodem.
Co naprawdę warto zapamiętać o grobie Carla w Asyżu
Najuczciwszy opis wygląda następująco: ciało Carla Acutisa zostało ekshumowane 23 stycznia 2019 roku z cmentarza w Asyżu, znajdowało się w normalnym stanie przemian pośmiertnych, a później poddano je zabiegom konserwacyjnym i rekonstrukcyjnym. Następnie szczątki przeniesiono do sanktuarium, gdzie spoczywają do dziś.
Jeżeli podczas lektury lub oglądania zdjęć pojawia się określenie „nienaruszone ciało”, najlepiej zastąpić je dokładniejszym sformułowaniem „szczątki zachowane w integralnym układzie anatomicznym i przygotowane do godnej prezentacji”. Taki opis jest zgodny z przekazanymi informacjami i nie odbiera wydarzeniu ani jego religijnego znaczenia, ani należnego szacunku.
